Marc Coucke: The Sequel

Meneer Coucke, ik geef het niet graag toe maar volgens mijn Google Analytics is de blog post die ik in november aan u wijde veruit de populairste uit het prille bestaan van deze blog. Daar komt dan nog eens bij dat u interessante fratsen blijft uitsteken waardoor ik me genoodzaakt voel om nog eens in mijn virtuele pen te kruipen.

In een vorige post hebben we het al uitgebreid gehad over het debat rond vermogenswinstbelasting dat zicht ontplooide in de naweeën van de lucratieve deal tussen Omega Pharma en Perrigo. Voor de azijnzeikers van toen willen we graag volgende opsomming maken.

Dit is het resultaat van een onderzoek, die met behulp van de zoekrobot van De Tijd welgeteld vijf minuten geduurd heeft, naar de investeringen die onze West-Vlaamse vriend gemaakt heeft sinds dé fameuze deal. Zelfs met het ontbreken van concrete bedragen voor twee van  de zeven investering, komt Coucke na ruim een half jaar aan net geen 25% herinvestering van de 600 miljoen euro die hij cash en ‘belastingsloos’ ontving.

Men had ook een vermogenswinstbelasting van 25% kunnen heffen en hetzelfde bedrag door de immer efficiënte overheid laten investeren. Deze had er dan bijna één keer het jaarlijks verlies van de NMBS mee kunnen dekken. Gezien de recente onthullingen ivm het bestuur van de NMBS een puike keuze, me dunkt! Of, om niet enkel het federale niveau door de smurrie te halen, ongeveer alle studiekosten van het BAM tracé mee betalen. Dit is natuurlijk wat kort door de bocht, overkapping, tunnel of brug (wie weet nog wat het gaat worden??) maar het punt is wel duidelijk. Marc Coucke, de serial entrepreneur, die hij is, investeert grote delen van zijn ‘onethisch’ en ‘onrechtvaardig’ bekomen vermogen in veelal in België verankerde bedrijven. Daarenboven zijn zijn investeringen (met uitzondering van Groep Versluys misschien)  vaak bedrijven gedreven door  high tech en onderzoek & ontwikkeling. 

Toevallig of niet maar onderzoek wijst uit dat zulke investeringen, en de daaruit volgende werkgelegenheid, exponentieel meer waardevol zijn. In die maten dat er gesproken kan worden over een High-Tech Employment Multiplier. Deze multiplier zou 4,3 bedragen, wat zoveel wil zeggen als; voor elke high tech job ontstaan er 4,3 andere jobs.

Ter illustratie beelden we ons even volgende, zéér hypothetische, situatie in. Een ondernemer investeert in een innovatief bedrijf dat werkt aan de ontwikkeling van een armband die de gezondheid van bepaald risico groepen nauwgezet en efficiënt kan volgen en rapporteren. Het bedrijf kan dankzij de recente investering het team van onderzoekers en ontwikkelaars fors uitbreiden, high tech jobs als het ware. Rekening houdend met het multiplier effect dat we hierboven uit de doeken deden, ontstaan er maal 4,3 jobs. De investering was dus, buiten het potentieel ontwikkelen van een product met maatschappelijke meerwaarde, een katalysator van jobs, welvaart en uiteindelijk ook inkomsten voor vadertje staat.

Men kan zich dan afvragen of het dan zo verschrikkelijk was om Marc Coucke fiscaal gunstig te laten ‘cashen’ bij de verkoop van Omega Pharma? Had de overheid met bvb. de 25% die ze had kunnen opstrijken het zelfde kunnen doen? En als ze dat al kon zou ‘de politiek’ dit ook gedaan hebben of had het toch misschien Sinterklaas gespeeld?

Nu, wat zegt dat de volgende ondernemer die ‘casht’ eveneens zal blijven investeren? Wel, niets. Maar zal er een volgende ondernemer zijn als die ondernemer moet starten aan zijn initiatief wetende dat zijn risico premie ook nog eens belast wordt? Van welk scenario wordt de maatschappij beter?